درود خـــــــــــدا بر شهیـــــدان عشق              یــکایــک سپـــــــاه مــریــــدان عشق

سپاهی که جان در طبق می سپرد                 سپاهی که در خون خود غوطه خورد

سپــــاه شهــــادت طلب،حق طــرف               سپــــاه شهیـــــدان، سپــــاه شــرف

یــــلان صبــــــور و خــــــدوم و نجیب                شهیـــــدان بی اسم و رسم و غریب

نهـــــان از دو چشم مـن و تـو همـه                 خطــــــرها نمــودنـد چـه بـی واهمـه

ولـــی نعمتــــان نهــــان در نهـــــان                  هـــــراســــان از آنــان صف دشمنان

بــه جبهــــه فـــراتــر ز خــط نخست                  رهـــــــا از عنــاوین دنیــــای سست

شهیــــــــدان نـــام آور بـی نشــــان                همـــــان سـاده سرباز صاحب زمــان

سحـــــــــرآوران شب پــر خطـــــــــر                  ندیدم چو این شب ستیزان،سحـــر

تجلــــی اخـــلاص و عشق و وصـال                  تمنـــــــای قـــرب و عــــروج و کمـــال

چـه گــــویم زشیــــران پــرده نشین                  دگـــر جــز هــــــزاران هـــــزار آفـریـن

زمــــــــــانه نـدارد چـو آنـان نظیــــــر                   ببــــالـم بــر ایـن فـوج رزمنـده شیـر

بــه کـــوی شهیــــدان قدم می زنم                   ز اوصـــــاف یـــــــاران قلـــم می زنم

ز یـــــاران بـه گـــوشم نـدا می رسد                   پیــــام "مبـــــــادا" بـه مـا می رسد

مبـــــــــادا کـه مـا بی بصیـرت شویم                  جـــــــدا از حــــریــم ولــــایـت شویم

مبـــــــــادا چو کـوفی شویم نیمه راه                  علــی مــاند و نــاله و حـوض و چــاه

مبـــــــــادا که از خیـــمه خـارج شویم                  شبیـــه گــــــــــروه خـــــــوارج شویم

مبـــــــــادا کـه زهـــــــرا کند بـذل جان                  بـه جــــرم دفــــــاع از ولـــــی زمـــان

مبـــــــــادا شـود بستــه دست ولـــی                  نـه رسمـی بمـانـد،نـه اسـم علـــی

مبـــــــــادا حســن کشته گردد ز کیـن                  ز خبث خــواص و همـــه نـــاکثیــــن

مبـــــــــادا که در خــــانــه گــردد غریب                  شــود سـم مهلــک بـه مــولا نصیب

مبـــــــــادا کـه تنهــــا بمـــانـد حسیـن                  خـــــزان دیـده بـی ما بماند حسیـن

مبـــــــــادا بـه لـب ذکــــــر یــا رب بـود                   ولــی جهــــل بـــاطــن مـــرکـب بـود

مبـــــــــادا کــه زینـــب بــلاجــو شــود                   حقیقـت فـــــــدای هیــــاهــو شـود

مبـــــــــادا کــه در کـــربــلایــی دگـــــر                    شـود فتنـــه بـــرپـا در ایـن بوم و بر

مبـــــــــادا کـه در اوج احســـاس هــا                      وطــن را سپــــاریم به خنــاس هـا

مبـــــــــادا کــه قــرآن بــه نیـــزه شود                      نـه قـــرآن،نـه لبنـان،نـه غــزه شود

مبـــــــــادا کـه خنجـر زنیم مـا ز پشت                     ز تیــــزی طعنـــه، ز حـــرف درشت

مبـــــــــادا کـه غفلت کنیم مـا ز اصــل                     و یـا جا بمـانیـم بـه هنــگام وصــل

مبـــــــــادا که بی عشق کنیم زندگی                     زنیــم بـی ولــایت دم از بنـــدگــی

مبـــــــــادا تـو "صــــادق" بمانی خموش                      بـه هنگام فریـاد و جوش و خروش