یکی از علما و مشاهير دانشمندان قرن سيزدهم هجری بود. سيدالعلما از اکابر و افضل مجتهدين روزگاريش بود. در نطق و بيان و فصاحت کلام یگانه عصر خود بود.  

 

در کنار شيخ انصاری سالها از کرسی درس مراجع عراق امثال شريف العلما برخوردار بود و خود در تحقيقات فقهی کوشش می نمود، تا به درجه اجتهاد رسيد. فقاهت و استادی او مسلم همگان بود و بعضی او را بر جناب شيخ انصاری مقدم می دانستند. نوشته اند با وجود سعيد العلما در جهان تشيع، شيخ انصاری از دادن فتاوی خودداری می فرمود، و مدتی پا از گليم خويش دراز ننمود. تا سرانجام کار به مکاتبه کشيد، و سعيد در جواب شيخ مرقوم داشت: من مدتها است در ايران از درس و بحث متارکه شده ام ولی شيخ هميشه مشغول بوده، هر چند در ايام اشتغال اعلم بودم ولی امروز جناب شيخ برای فتوی متيقن (و متعين) است. سعيد العلما استادی بزرگ، بين دو استاد بود (صاحب جواهر و شيخ انصاری) و غيبت او از حوزه عراق و متارکه با علما او را از زعامت فرود آورد.

 

هر چند در ايران مورد احترام عموم مردم بود و با احترامات امرای قاجار (ناصرالدين) مواجه گرديد و جهت بقای ملک خويش به ظاهر کمال تجليل و احترام از او می نمودند، و رياست مداومی در ظاهر به کشور شيعيان امام هشتم به دست آورد ولی عملا کارها به دست حکام مستبد بود.

قسمتی از سنوات عمر او در مازندران و ايران به تدريس علما و رتق و فتق امور مردم گذشت و علمائی مانند شيخ زين العابدين مازندرانی و ملا محمد اشرفی مازندرانی و افاضلی ديگر از محضرش به مقام استادی رسيدند. ولی سرانجام در سال 1270 در ايران وفات نمود و به شهر بابل مدفون شد. خدايش او را رحمت کند.